شیمیایــــی شدی و من جراح...

هشت ساله ست این شراب کـــه ریخت از گلـــــوی تو در پیاله ی من

سرفه ی بیست و چند ساله ی تو، عقده ی بیست و چند ساله ی من

چشم تو باز ... خواب یعنـــــی این، سرفه ی بی حساب یعنـــی این

عـــرق تو ... گلاب یعنــــی این، رنگ و بویـــت کجـــاست لالــه ی من

آه با این همـــه نفس تنـــگــــی، با که داری هنـــــوز مــی جنــگــــی

حرف های نگفـــتــــه ات سنگــــی، وسط کاغــــذ مچــالــــه ی من

بار هفتـــــاد من رسیــــد به تــــو، مـــرزهـــای وطـــن رسید به تو ...

بوی تنـــد چمــــن رسیــد به تو، ماسک ها جا زدند و نالـــه ی من

پشت هـــر سرفه ات رسید از راه، سال ها بعــــد ... آزمایشگـــاه

شیمیایــــی شدی و من جراح، تو شدی فصلــــی از مقالـــه ی من

پدرم رختخـواب آمـاده ست، معنـــی حرف هـای من ســاده ست..

وطنــــی سوختـــه که افتاده ست، پشت اسم تو و قباله ی من ...

محمدحسین ملکیان

/ 0 نظر / 14 بازدید